برای بیان هر اندیشه و مقصودی از واژگان، کلمات و جملات، از ساختار و قالبهای مشخص و معهود میان عرف بهره گرفته میشود، از این رو گاهی مقاصد گوینده و یا یک متن و نوشتار در قالب منطوق کلام بیان میگردد و گاهی در قالب مفهوم. اما این دو نوع دلالت، منعکس کننده همه مقصود و مراد گوینده نمیباشد. به دیگر معنا، در کنار این دو گونه دلالت که خود دارای اقسام و انواع گوناگونی میباشند در کتاب های اصولی و تفسیری گونهای دیگر از دلالت بیان شده است که از آن به دلالت سیاق یا بافت نام میبرند. اهمیت این نوع از دلالت آنگاه روشن میشود که در تعارض با دلالت لفظی و وضعی و مفهوم و منطوق، این دلالت سیاق است که معنای صحیحی به کلام میدهد و نادیده گرفتن آن باعث اخلال در نظام معنایی متن شده و آن را با خطای در دلالت روبرو میسازد لذا برای پرهیز از این نقیصه میبایست بر دیگر دلالت ها مقدم شود. دلالت سیاق، خود دارای مصادیق گوناگونی است که از آنها میتوان به دلالت اقتضاء، تنبیه، مجاز، کنایه و... اشاره داشت. نامگذاری این نوع دلالت را به سیاق تنها مرحوم مظفر عهده دار شده و به تفصیل در باب حجیت و چگونگی آن سخن به میان آورده است. گرچه، ضرورتاً حجیت سیاق بیشترین ارجاعات را به دیدگاه اصولی مرحوم مظفر صاحب کتاب اصول فقه اختصاص داده است اما این ضرورت فقط جهت تبیین دیدگاه مرحوم مظفر است تا مدخلی به بحث اساسی موضوع - اولویت دلالت سیاقی بر وضعی – باشد.