چکیده
جادوگرى قدمتی دیرینه و عمرى به درازاى عمر بشر دارد. انسان با کشف رموز سحر و جادوگرى پاى در این عرصه گذاشت و اگرچه در آغاز راه به دنبال درمان بیمارى و کسب قدرتهاى ماورایى و برگزارى آیین هاى مذهبى بود ولى کم کم به سراغ جنبه هاى دیگرى از این اعمال رفت که آنها را به کلى از مناسبات معمول خارج ساخته بود و به همین دلیل در هر دوره ای به نوعی با آن برخورد می شد.
قرآن کریم در آیات متعددی به موارد خارق عادت مانند: معجزات پیامبران، کرامات اولیا، استجابت دعا، چشم زخم، اثر حسادت، سحر و... اشاره نموده ؛ و حقوق کیفرى ایران که مبتنی بر شرع می باشد نیز سحر و جادوگرى را جرم قلمداد ننموده ؛ اما برخى معتقدند که قانونگذار با جرم انگاری اعمالی چون کلاشى و ...به نوعی مفهوم رمالى و جادوگرى را مد نظر داشته است.
در این مقاله، پس از مفهوم شناسى جادو به خاستگاه جادوگرى در ایران پرداخته سپس رویکردی به سحر و جادوگری در حقوق کیفری و قرآن دارد.