چکیده:
اگرچه صدور سند تجاری به عنوان تضمین با تعهد و دستور پرداخت و بدون قید و شرط بودن سند تجاری و وصف تنجیزی آن به عنوان یکی از اصول و قواعد حاکم بر اسناد تجاری مورد تاکید کنوانسیون های ژنو و آنسیترال ، منافات دارد، لکن صدور و امکان مطالبهی آن بر مبنای آیه قرآنی«یا ایها الذین امنوا اوفوا بالعقود» و حدیث نبوی«المومنون عند الشروطهم» در قالب یک شرط ضمن عقد با ماهیت«وجه التزام» در فرض تخلّف از اجرای قرارداد یا عدم انجام تعهد پایه، مشروعیت دارد. اما در فرض بطلان تعهد یا قرارداد پایه، وصول سندتجاری بر اساس قاعده فقهی و قرآنی«اکل مال به باطل» یا تآسیس حقوقی«استفاده بلاجهت»، داراشدن ناعادلانه و نامشروع است چرا که قرارداد باطل ایجاد تعهد نمیکند بلکه این قرارداد صحیح و تجارت ناشی ازتراضی است که منبع مشروع تحصیل مال و مورد تایید شارع مقدس می باشد. همچنین است، در فرضی که قرارداد یا تعهد پایه اجرا شده است که در این صورت، سند تجاری که در تضمین اجرای آن صادرشده است، قابل مطالبه و انتقال نمی باشد.
عبدی پور فرد، ابراهیم و سوری، محمد رسول. (1397). اعتبار و مشروعیت صدور سند تجاری به عنوان تضمین از منظر آیات الاحکام. دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی، 3(2)، 1–17.
MLA
عبدی پور فرد، ابراهیم، و سوری، محمد رسول. "اعتبار و مشروعیت صدور سند تجاری به عنوان تضمین از منظر آیات الاحکام"، دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی، 3، 2، 1397، 1–17.
HARVARD
عبدی پور فرد، ابراهیم، و سوری، محمد رسول. (1397). 'اعتبار و مشروعیت صدور سند تجاری به عنوان تضمین از منظر آیات الاحکام'، دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی، 3(2), pp. 1–17.
CHICAGO
عبدی پور فرد، ابراهیم و سوری، محمد رسول، "اعتبار و مشروعیت صدور سند تجاری به عنوان تضمین از منظر آیات الاحکام." دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی، 3 2 (1397): 1–17,
VANCOUVER
عبدی پور فرد ابراهیم، سوری محمد رسول. اعتبار و مشروعیت صدور سند تجاری به عنوان تضمین از منظر آیات الاحکام. دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی. 1397;3(2):1–17.