دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی

دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی

"الزام اجرایی آراء نهادهای حل اختلاف بورس در حقوق ایران و استرالیا"

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 عضو هیأت علمی (استادیار) دانشکده حقوق دانشگاه تهران (پردیس فارابی)
2 دکتری حقوق خصوصی دانشگاه تهران (پردیس فارابی) و مدرس دانشگاه
چکیده
چکیده:
بورس اوراق بهادار در ایران، با درک نیاز اتصال سرمایه‌گذاران و شرکت‌ها به یکدیگر، به دنبال تجربیات موفق کشورهای خارجی راه اندازی و نقشی حیاتی در اقتصاد بازی می‌کند. در طی توسعه بازارهای بورس اوراق بهادار، اختلافات بسیاری بین طرف‌های درگیر در این بازارها، شکل گرفته است. اگرچه دعوای حقوقی رایج‌ترین روش حل اختلاف در بسیاری از نظام‌های حقوقی است، در برخی از نظام‌های قضایی مشکلاتی در رابطه با دعوای حقوقی وجود دارد. فلذا، اعضای بورس‌های اوراق بهادار به طور روزافزونی به مصالحه، میانجی‌گری و داوری (راه‌های جایگزین حل اختلاف (ADR)) برای حل اختلافات خود متوسل می‌شوند. تفاوت‌های بسیاری بین روش‌های ADR متداول، با داوری و میانجی‌گری که در بورس اوراق بهادار وجود دارد و همچنین تفاوت‌هایی بین کشورهایی که آن‌ها را استفاده می‌کنند وجود دارد.
در بورس اوراق بهادار ایران، نهادهای حل اختلاف نخستین بار توسط قانون 1345 معرفی گردیدند. با این حال، آن‌ها در قانون بازار 1384 تغییر کردند و میانجی‌گری و داوری تبدیل به روش‌های حل اختلاف اوراق بهادار گشتند. از سوی دیگر، سازمان‌های حل اختلاف خارجی (EDR) در استرالیا انواع مختلفی از تکنیک‌های ADR را برای بررسی چنین اختلافاتی به کار می‌برند.در ایران شاکیان باید اختلاف خود را در محاکمی ببرند که توسط قانون بازار اوراق بهادار مشخص شده است. در مقابل، در سیستم استرالیا، طرفین پس از این که از فرآیند IDR عبور کردند می‌توانند انتخاب کنند که به سازمان EDR رجوع کنند. FOS و CIO در استرالیا به عنوان سازمان‌های EDR تأسیس گشته‌اند.
کلیدواژه‌ها