چکیده
قواعد فقهی از جایگاه بلندی در پژوهش های فقهی و حقوقی برخوردار هستند که از جمله آنها قاعده«تحذیر» می باشد. این قاعده بر مبنای روایتی از امام صادق (ع) می باشد که اگر فرد سایرین را از وجود خطری که ممکن است آنان را دچار خسارت های مادی یا جانی نماید، آگاه کند و به نحو مقتضی هشدار دهد و دریافت کننده هشدار با وصف اطلاع ، خود را در معرض خطر قرار دهد، هشدار دهنده معذور خواهد بود و تحت شرایطی از مسئولیت مدنی و کیفری مبری می باشد. این قاعده مورد استفاده قانون گزاران و حقوق دانان قرار گرفته است و در قوانین وضعی از آن استفاده های بی شماری شده است.
حاجی ده آبادی، محمد علی و صبوریان، مهدی. (1397). بررسی و تبیین قاعده تحذیر با توجه به قانون مجازات اسلامی92. دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی، 3(2)، 1–22.
MLA
حاجی ده آبادی، محمد علی، و صبوریان، مهدی. "بررسی و تبیین قاعده تحذیر با توجه به قانون مجازات اسلامی92"، دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی، 3، 2، 1397، 1–22.
HARVARD
حاجی ده آبادی، محمد علی، و صبوریان، مهدی. (1397). 'بررسی و تبیین قاعده تحذیر با توجه به قانون مجازات اسلامی92'، دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی، 3(2), pp. 1–22.
CHICAGO
حاجی ده آبادی، محمد علی و صبوریان، مهدی، "بررسی و تبیین قاعده تحذیر با توجه به قانون مجازات اسلامی92." دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی، 3 2 (1397): 1–22,
VANCOUVER
حاجی ده آبادی محمد علی، صبوریان مهدی. بررسی و تبیین قاعده تحذیر با توجه به قانون مجازات اسلامی92. دوفصلنامه مطالعات فقهی و حقوقی. 1397;3(2):1–22.